วันอังคารที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2558

เรื่องย่อซอยเดียวกัน


เรื่องย่อ ซอยเดียวกัน  ( เรื่อง เมืองหลวง)

                


ณ ป้ายรถเมล์แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เวลาหลังเลิกงาน ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นพนักงานบริษัทมารอรถเมล์เพื่อบกลับที่พักเหมือนอย่างเช่นทุกวัน  บรรยากาศรอบๆตัวเป็นเหมือนทุกวันที่ผ่านมา  ไม่มีอะไรที่น่าสนใจมีแต่ผู้คนที่เร่งรีบหน้าตาบอกบุญไม่รับ  เมื่อรถเมล์มาถึงผู้คนก็ต่างเบียดเสียดแย่งชิงกันขึ้นรถจนรถแน่นขนัด พอรถเคลื่อนไปได้สักพักฝนก็เริ่มตก อากาศในรถร้อนจนหายใจไม่ออกเพราะหน้าต่างทุกบานปิดหมด  ผมรู้สึกเหนียวตัวและกำลังพยายามใช้ไหล่ปาดเหงื่อที่ข้างแก้ม  ผมรู้สึกเหมือนจะเป็นลมด้วยความร้อนและความอับอากาศหายใจ  ผมรู้สึกหิวข้าว  ผมหลับตาอย่างเหนื่อยอ่อน  พักหน้าตัวเองไว้บนท่อนแขนข้างที่โหนราวอยู่  ทำไมผมต้องมาลำบากลำบนอะไรอย่างนี้อยู่ในกรุงเทพก็ไม่รู้  ผมน่าจะอยู่ที่บ้านต่างจังหวัดตกปลาหาเลี้ยงตัวเองไปวันๆ ผมคิด                                                     
รถเมล์เคลื่อนไปได้อีกหน่อย ฝนยังคงตกอยู่และน้ำตามถนนเริ่มเจิ่งนอง ขาของผมเมื่อยและอ่อนแรงผมอยากจะนั่งเต็มที แต่ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครลุกเลย  เด็กสองคนมากับแม่ยืนเกาะพนักเก้าอี้อยู่  ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ลุกให้เลย ฝนซาเม็ดลงบ้าง  ผมมองออกนอกหน้าต่างเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเข็นรถซึ่งเสียอยู่กลางถนน  น่าเห็นใจเขาอยู่เหมือนกัน  ร่างเขาชุ่มไปด้วยน้ำฝน  คนบนรถมองดูด้วยสีหน้าที่ปราศจากความรู้สึก  ไม่มีใครบนรถพูดจากันเลย                                                                                                                                                                                        
.....หอมเอยหอมดอกกระถิน  รวยระรินเคล้ากลิ่นกองฟาง.....                                                               
ผมชะงักกับเสียงเพลงนั้นเพรามันทำให้ภาพอดีตที่ผมอยู่ที่บ้านต่างจังหวัดวุบเข้ามาในหัวผม  มีชายคนหนึ่งร้องเพลงขึ้นมาทำลายความเงียบบนรถ  ทำให้บรรยากาศดีขึ้น  เสียงเพราะมาก ผมกล่าวชมเขาอยู่ในใจ ผมลืมความเคร่งเครียดจากความอึดอัดบนรถเสียสิ้น ชายคนนั้นร้องเพลงต่อ คนในรถบางคนหัวเราะคิกคัก บางคนปรบมือชอบใจ บางคนก็ซุบซิบหาว่าชายคนนั้นเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่สำหรับในความรู้สึกของผมตอนนี้ เขาคือเพื่อนเกลอที่เข้าใจคนหัวอกเดียวกัน ที่ต้องจากบ้านจากคนที่รักเข้ามาทำงานในเมืองหลวง เนื้อเพลงที่เขาร้องทำให้ผมคิดถึงบ้าน คิดถึงแฟนของผม รถจอดป้าย ไอ้หนุ่มนักร้องลุกขึ้นลงจากรถไปโดยไม่สนใจกับสายตาที่มองเขา ผมเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าของเขา  ผมรีบเดินลงจากรถเพื่อตามเขาไป  ผมอยากจะทักและคุยกับเขาแต่ไม่รู้จะพูดอย่างไรผมจึงถามเขาไปว่า  ขอโทษเถิด ถามจริง บ้าหรือเปล่า  เขาตอบผมกลับมาว่า  “ เปล่า.....แต่อยากจะบ้าเหมือนกัน  เขาตอบคำถามผมแล้วเดินหายไปกับกลุ่มคนที่เดินเบียดเสียดกันเต็มท้องถนน

 
 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น