วันจันทร์ที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2558

เรื่องย่อใบไม้ที่หายไป



ใบไม้ที่หายไป : กวีนิพนธ์แห่งชีวิต

                

ใบไม่ที่หายไป เป็นกวีนิพนธ์แห่งชีวิตที่พิมพ์ในหนังสือคุณภาพในเครืออมรินทร์

เรื่องย่อ

เรื่องราวที่สะท้อนความคิด ความหวัง และปลุกจิตสำนึกของหนุ่มสาวในยุค 14 ตุลา 2516 ให้เชื่อมั่นในศรัทธาอันบริสุทธิ์ของตนเองว่าสามารถเปลี่ยนแปลงสังคมที่ มืดมนให้สว่างไสวด้วยพลังของหนุ่มสาวกวีนิพนธ์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวเชิงบันทึกของชีวิตตอนหนึ่งของผู้ประพันธ์ ตั้งแต่ได้เริ่มเข้าไปร่วมขบวนจวบจนกระทั่งได้ตระหนักความจริงของชีวิตที่ถูกธรรมชาติกำหนด สาระของบันทึกนี้มีทั้งความใฝ่ฝัน ปรัชญาชีวิต และอุดมการณ์ของคนหนุ่มสาว ซึ่งเหตุการณ์ที่ตามมาคือกลุ่มนักศึกษาได้หนีเข้าป่าเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย การใช้ชีวิตในป่า เธอต้องพบกับความยากลำบาก คิดถึงบ้าน การค้นหาความหมายของชีวิตที่เต็มไปด้วยขวากหนาม แต่เธอก็สามารถทำตามอุดมการณ์ของตัวเองจนสำเร็จ และกลายเป็นวีรกรรมและตำนานที่ตรึงตราตรึงใจยุคสมัยนั้น เปลี่ยนมือที่อ่อนนิ่มเป็นลิ่มเหล็ก
 
การตั้งชื่อเรื่อง
                
ชื่อเรื่อง ใบไม้ที่หายไป เป็นการนำเอาเรื่องของชีวิตขบวนนักศึกษาที่ต้องวายชีวีเพื่อต้องการเรียกร้องความยุติธรรมกับมาสู่สังคมไทย จึงได้นำ ใบไม้ มาเปรียบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนคำว่า ที่หายไป ก็หมายถึงนักศึกษาที่วายชีวีในเหตุการณ์ครั้งนั้น เช่น
                  ขอเพียงอุทิศความตาย                        เป็นเครื่องหมายสัจจะ เย่อหยิ่ง
           ผลิไม้ใบอ่อนซ้อนอิง                                          แตกกิ่งต่อก้านต้านเวลา
                  ที่รักรีรอร้องร่ำทำไม?                    รีบก้าวต่อไปข้างหน้า
           ทิ้งฉันไว้ ทิ้งฉันไว้ จะตายช้าช้า                       หากคุณค่าฉันสืบต่อ ฉันพอใจ
                                                                                                                                (พินัยกรรม หน้า ๗๕)
               
จากบทประพันธ์ที่ยกมาก็เป็นบทประพันธ์หนึ่งในหนังสือ ใบไม้ที่หายไป ที่ทำให้รู้ถึงความเป็นมาของการตั้งชื่อเรื่องของหนังสือเล่มนี้


กลวิธีการนำเสนอเรื่อง
                ผู้แต่งนำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในสังคมและชีวิตความเป็นอยู่ที่ผู้ประพันธ์ได้สัมผัสมาจากความเป็นจริงทั้งหมดแล้วนำมาถ่ายทอดผ่านกวีนิพนธ์เล่มนี้เพื่อเป็นสื่อกลางในการตีแผ่เรื่องราวที่เกิดขึ้น เพื่อให้เห็นภาพสะท้อนทางสังคมการเมือง อารมณ์ความรู้สึก  และความกล้าหาญของบุคคลในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
                วรรณกรรมนี้มีการใช้กลวิธีสื่อผ่านบทกวีที่แฝงไปด้วยความศรัทธา ความปวดร้าวเศร้าในจิตใจเพื่อสื่อสารความคิดความรู้สึกไปยังผู้อ่านให้ผู้อ่านเข้าใจแจ่มชัดในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เช่น
                                วิถีบาปสาปส่งลงมาหรือ?                 เพลิงกระพือผลาญชีวันอันใดหนอ
                ดินเปื้อนเลือดราดฟ้าน้ำตาคลอง                                      รันทดท้อเพลงตรมชั่วงมงาย
                                กระแสกรรมร่ำไรเริ่มไหลบ่า                           หลั่งมายาหล้าล่มจมสลาย
                ท่วมความคิดท้นความความหวังพังทลาย                      ทุกสิ่งคล้ายเศษสวะถูกชะพา
                                โลกอสัตย์บัดนี้ถึงที่สุด                                       ชาวโลกหยุดเมามัวกลั้วโมหา
                เลือดรินล้างแล้วลบกลบพสุธา                                         ฟ้าสีฟ้าสว่างวาม ความเป็นธรรม
                                                                                                                          

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น